Passage-School

Denkkap afbeelding  De denkkap en de lessen

Een Leraar vertelt: De denkkap behelst de hele gedachtewereld, de hele denkwereld van de mens. Een denkkap kan buiten proporties groot worden, omdat men er in deze maatschappij vanuit gaat ‘ik denk, dus ik besta’, dus ‘mijn denken, dat ben ik’. Maar het is de bedoeling dat iemand gaat ontdekken wat werkelijk de bedoeling is en wie hij werkelijk is.

Want een denkkap denkt het allemaal te weten. Hij denkt te weten hoe de stoffelijke wereld en hoe de geestelijke wereld in elkaar steekt.
De denkkap heeft een bepaalde ‘kijk’ en die ‘kijk’ is opgebouwd uit allerlei raadgevingen, normen, regels en beelden van andere denkkappen die een mens als klein kind al met de paplepel krijgt ingegoten. Een kind heeft daardoor zelf niet de mogelijkheid gehad om zijn eigen regels op te stellen.
En tegen de tijd dat een kind in de pubertijd komt en hoopt te ontdekken wie hijzelf is, heeft zijn eigen denkkap al een kader voor hem ontworpen. Daarin liggen de regels van de maatschappij al vast en wat er van hem wordt verwacht. Er is dan al een soort van ‘raamwerk’ waarbinnen de puber wel een stukje eigen ruimte in gaat nemen, maar dit kader blijft uiteindelijk bestaan.
Dit ‘raamwerk’ hoort bij deze maatschappij en weerhoudt heel veel mensen ervan om contact te maken met hun eigen wezensbewustzijn, met wie ze werkelijk zijn.

En de denkkap krijgt zoveel voeding, zoveel energie van de mens zelf, dat wanneer hij in aanraking komt met onze kijk, bijvoorbeeld via onze boeken, of via de samenkomsten, de denkkap het raamwerk al weer paraat heeft en zegt ‘dit hoort niet bij mijn regels, dit hoort niet bij mijn kijk’ en hij sluit de deur. Maar het is niet de mens die de deur sluit, het is de denkkap die de deur sluit.
Een mens kan vanuit de denkkap dat wat wij aanreiken niet volgen. Iemand kan alleen vanuit zijn eigen wezen, zijn werkelijke ‘ik’, voelen of dat wat er gezegd wordt waar is of niet. Want wat wij iemand tijdens een samenkomst aanreiken staat meestal haaks op hetgeen deze mens geleerd heeft in zijn leven, van de kerk, van scholen, van ouders, van familie en vriendjes op straat.
En als een mens onze samenkomsten wil volgen of onze boeken wil lezen zal hij eerst met zijn aandacht naar beneden moeten ‘zakken’ en niet hoog in de denkkap blijven hangen.
Nu vraagt u zich mogelijk af hoe u dat doet?
Dat is heel eenvoudig, want u hoeft daarvoor alleen maar even de handen op de buik te leggen en met de aandacht naar de voeten te gaan.

***