Passage-School

Lieven en Leven

Mijn mantel zei:
Ik hou ermee op,
het is genoeg geweest, ik stop.
Ik zit vol barstjes en scheurtjes
en ook mijn kleurtjes
worden wat minder.
Bovendien bezorg ik je veel hinder
en eigenlijk ben ik helemaal op:
mijn lieve mens
het is tijd dat ik stop!

En ik antwoordde:
Dan neem ik afscheid van jou en het aards bestaan,
bedankt dat je met me mee op pad bent gegaan.
Wat hebben we gelachen en gezongen,
gekust, gedanst en gesprongen,
gehuild, geliefd en ruzie gemaakt
en wat werden we door vele dingen geraakt.
Wat liefden we voorjaarsbomen en weidebloemen
en kinderen die vroegen:
“Hoe vind je mijn nieuwe schoenen?”

Wat liefden we de geur van verse koffie
en een hele dag niksen in je ouwe kloffie,
het wegstervend geluid van een bromfiets in de nacht,
een hond die zo blij is dat het lijkt of ie lacht.
Wat liefden we pubers die je een weerwoord geven
omdat ze zichzelf zijn, al is ‘t nog maar even…
We liefden nieuwe ideeën en durven dromen
over wat nog niet is, maar zou kunnen komen!

En in al dit lieven en leven
heb ik mijn tapijt kunnen weven,
in het besef:
hoe meer lief en leef, hoe meer reliëf.
Want door alles wat er gebeurt
wordt het levenstapijt steeds dieper ingekleurd,
zodat het intenser zal kunnen verhalen,
over blutsen en builen en regelmatig verdwalen.

Maar ik ben niet de mantel die men op aarde ziet
en ik ben niet het lichaam dat ik achterliet.
Dit jasje was het vervoermiddel van mijn geest,
een huis dat ik bewoonde tot het genoeg was geweest.
Want ik reis verder en zal straks veel vergeten,
alleen wat ik heb geleerd en wèrk’lijk begrepen,
dàt neem ik met me mee
en wordt voor mij het Weten met een grote W.

***

Dit gedicht is afkomstig van:  www.uitvaartvoordracht.nl

Op deze website vindt u troostrijke gedichten, bemoedigende verhalen en inspirerende versjes
om (voor) te lezen, uit te spreken of toe te sturen bij afscheid, verlies en rouw.